Długa droga do celu…

Pierwszy raz z zagadnieniem samorozwoju i potęgi ludzkiego umysłu spotkałam się mając chyba z 15 lat, kiedy koleżanka pożyczyła mi książkę „Potęga podświadomości”. To było jak objawienie. Jednak moja droga do miejsca, w którym teraz jestem była dosyć skomplikowana, zawiła, momentami trudna, ale na pewno ciekawa. Pracowałam w różnych zawodach na różnych stanowiskach i w różnych krajach. Na pewno we wszystkim co robiłam chciałam pomagać innym i zmieniać ich życie na lepsze. Długo szukałam swojego miejsca. Po pierwsze myślę, że tak miało być, ponieważ dzięki bogatemu doświadczeniu łatwiej mi zrozumieć innych. Ela z dzisiaj nie ocenia nikogo, bo wie, że za każdym człowiekiem za każdym jego czynem stoi inna historia, inne doświadczenia, inne odczucia. Wiem, że nawet udzielając komuś dobrej rady można go skrzywdzić, bo czyż rozwiązanie dobre dla mnie jest na pewno dobre dla Ciebie?

Myślę, że podejmując moje życiowe wybory szukałam trochę po omacku, łatwiej było mi powiedzieć, czego nie chcę niż jasno przed sobą określić czego naprawdę pragnę.

Pierwszy raz zostałam mamą, mając 25 lat i była to jedna z najlepszych rzeczy, jakie mnie w życiu spotkały. Momentalnie zaczęłam wszystko ustawiać pod syna. Studiowałam i pracowałam, ale wszystko musiało, być perfekcyjnie: ugotowane, posprzątane, przygotowane. Pamiętam, jak uczyłam się nocami, bo w dzień najważniejszy był czas poświęcony dziecku. Z jednej strony super z drugiej pojawia się pytanie, po co to wszystko. O ile wspólnie spędzony czas jest bezcenny o tyle lekki bałagan, czy szybki obiad jeszcze chyba nikogo nie zabiły. Jednak bardzo głęboko miałam wpojone, że muszę być idealną mamą, żoną, córką, siostrą itd. Wciąż szukałam aprobaty na zewnątrz. Może nie zdawałam sobie z tego sprawy, ale gdzieś z tyłu głowy pracowała stara polska sentencja „ Co ludzie powiedzą?”.

Czas mijał nieubłaganie na świecie pojawił się mój drugi syn. Coraz trudniej było utrzymać „idealny świat„ wokół siebie, jednak nie rezygnowałam. Jeszcze będąc z nim w ciąży zapisałam się na kurs angielskiego i tu wielki ukłon dla mojej mamy, która  zostawała z chłopcami. Ten kurs był dla mnie jak oddech po długim nurkowaniu, dzięki niemu przetrwałam. Często bywałam z synami sama. Starszy syn miał wtedy 5 lat i był bardzo absorbującym pięciolatkiem, a młodszy nienawidził spania, zresztą do 5 roku życia potrafił budzić się po 5 razy jednej nocy. Oczywiście ten pierwszy okres był pełen chorób, płaczów i typowego kołowrotka związanego z pojawieniem się niemowlaka w domu. Ciężko było się w tym odnaleźć, po wcześniejszym aktywnym życiu, z dnia na dzień zaszyć się samej w domu z dwójką małych dzieci. Ten kurs angielskiego był dla mnie takim światełkiem, mobilizacją trzeba się pouczyć, zrobić zadanie i najważniejsze wyjść z domu SAMEJ. Myślę, że każda mama potrzebuje czegoś takiego, czegoś co ją nakręca, daje wiatr w żagle i pozwala, chociaż na chwilę pobyć kimś innym niż tylko mamą.